Þegar daginn tekur að lengja hefur árið náð botninum hjá mér og þá fer að léttast á mér brúnin.

 Þessi árhringur með endalausum, margbreytilegum útfærslum í lífsbaráttunni er misjafnlega skemmtilegur en þegar er bjart allan sólarhringinn, þá er minn tími kominn.



Ekki svo langt í að þessi fiðurfénaður eða afkomendurnir mæti á tjörnina hjá mér.




 Og einu sinni leit Funi minn svona út. Kannski eignast hann hálfsystur eða bróður  í vor ef guð lofar .



 Hér hefur einhverntímann gengið mikið á í jarðsögunni en refagrenin 4 sem vitað er um á þessu svæði hafa ekki verið í ábúð í minni grenjavinnslutíð.



 Hér hafa líka einhverntímann verið umbrot hjá móður náttúru og ekki hægt að kvarta undan útsýninu þegar hér er legið á greni sem er vinsælt til búsetu. Það er alltaf gaman að horfa yfir (niður) á Austurbakkann þó útsýnið sé nú margfalt skemmtilegra af honum þegar Vesturbakkinn blasir við..



 Og svona lítur Hesturinn út í vetrarhárunum, Skógarstrandamegin.

 

 Já, dálítið erfitt fyrir sólin að skína á okkur þessar vikurnar en bráðum kemur betri tíð með blóm í haga.

 Svo er bara að hlusta og/eða horfa ekki á fréttirnar og leiða svartnættisbloggarana hjá sér eitthvað fram á nýja árið.